7. Podziel się, Sykes!

Budzą mnie pocałunki Nathana. Mój żołądek oczywiście fika we wszystkie strony, gdy otwieram oczy i spoglądam w zielone tęczówki chłopaka. Za chwilę chyba oszaleję…

- Cóż za miła pobudka. – Mruczę, uśmiechając się coraz szerzej.

- Cześć, moja piękna.

- Twoja?

- Jeśli chcesz…

- Chcę. – Szeptam i znów jego wargi uderzają w moje.

- Mówiłaś przez sen. –Oznajmia Nath nieco rozbawiony, natomiast ja otwieram szerzej oczy.

- Jak to? Co mówiłam?

- Coś o tym, że się zakochałaś w jakimś uroczym chłopaku…

- Cooo? – Dukam i czuję, że się rumienię. – Eeee…

- Żartowałem! – Śmieje się Nath i całuje mnie w nos.

- Sykes! – Besztam go, lecz po chwili nabieram odwagi, żeby wyznać swoje uczucia. – Właściwie to… W sumie tak jest. Zakochałam się w uroczym chłopaku. – Mówię jednym tchem i czekam z bijącym sercem na jego reakcję.

- On też się w Tobie zakochał. 

Fruwam trzy metry nad ziemią. Kiedy schodzimy na dół, trzymając się za ręce, rozmyślam o tym, jak moje życie wywróciło się do góry nogami w tak krótkim czasie. Uśmiecham się pod nosem i mocniej ściskam dłoń Nathana. W kuchni zastajemy niezłe pobojowisko. Nikt jeszcze nie wysprzątał po imprezie. Ogarniamy stół, żebyśmy mogli zrobić śniadanie, gdy do pomieszczenia wchodzą Jay i Jowita. Widzę, że przyjaciółka ma niezłego kaca, co potwierdza ona sama, wypijając w ciągu kilku sekund pół butelki wody.

- Dzień dobry. – Dołącza do nas zaspany Siva, a tuż za nim idzie… Max. No, to teraz się zrobi dopiero ciekawie.

- Cześć. – Mówię wesoło, wyciągając z lodówki jajka. Mam zamiar przyrządzić dużą jajecznicę dla wszystkich. Wbijam jaja do miski, a kątem oka obserwuję Maxa, który  siada naprzeciwko Jowity. Jestem ciekawa, jak się będą zachowywali wobec siebie. A Parkera jak nie było, tak nie ma…

- Ada, zrobisz mi herbatki? – Zagaduje Jay, kładąc głowę na stole.

- Jasne, Bird. Już się robi. – Odpowiadam i zauważam, że Max wlepia oczy w Jowitę, natomiast ona uparcie patrzy w blat stołu. Coś tu się szykuje, czy mi się wydaje? Max nie daje za wygraną, patrzy na nią i patrzy, aż ona w końcu podnosi głowę i ich spojrzenia się spotykają. A niech to, ależ on się do niej uśmiecha! Z wrażenia aż upuszczam torebkę z herbatą na podłogę. Czuję, jak między nimi iskrzy. Ale co będzie z Tomem?

- Hej wszystkim. – O wilku mowa! Do kuchni wpada Tom. Będzie niezręcznie...

- Chcesz może herbaty? – Zagaduję, próbując jakoś ratować sytuację, ale już widzę, że atmosfera zgęstniała. Max się spina, Jowita tak samo.

- Nie, dzięki. – Mówi Parker i przenosi swoje spojrzenie na Jowitę. – Możemy pogadać? Na osobności. – Zwraca się do mojej przyjaciółki, która piorunuje go spojrzeniem. Niedobrze…

- Możemy. – Odpowiada Jowita po dłuższej chwili, przerywając niezręczną ciszę. Wstaje i wychodzi z Tomem z kuchni, natomiast Max odprowadza ją spojrzeniem.  

Jesteśmy po śniadaniu, a Jowity i Toma dalej nie ma. Kłócą się, czy może godzą? Cholera wie. I teraz zamiast pytania „co będzie z Tomem?” nasuwa mi się inne- co będzie z Maxem? Nieźle się to wszystko poplątało. Mam tylko nadzieję, że nikt na tym nie ucierpi i wszyscy będą zadowoleni.

- Ej, zagrajmy w coś. – Proponuje Siva, ziewając głośno.

- Świetny pomysł. Może w „Kto pierwszy wysprząta cały dom?”. – Sugeruje Nathan i po chwili wtula twarz w moją szyję.

- Eh, co racja, to racja. – Odzywa się Max. Próbuję wyczuć jego nastrój, ale dobrze się kryje.

- Bierzmy się do roboty. – Podnoszę się krzesła, pociągając za sobą Nathana. – My idziemy ogarnąć salon.

- O nie! – Protestuje Jay. – Ja idę z Adą. Podziel się, Sykes!

- I jeszcze czego?! – Nath obejmuje mnie w pasie i ciągnie do wyjścia z kuchni. Wybucham śmiechem, bo wiem, że żartują. Siva i Max też pokładają się ze śmiechu. – Nie oddam Ady!

- Walcz! Walcz ze mną na śmierć i życie! – Jay zrywa się na równe nogi i bierze do ręki drewnianą łychę. – No, walcz!

- Nie wiesz nawet, na co się porywasz! – Nathan wypuszcza mnie z objęć i zwija ze stołu drugą łyżkę. – Będę bronił mojej księżniczki!

A ja stoję i po prostu płaczę ze śmiechu.

Pod wieczór zbieramy się w końcu do domu. Jutro czeka nas powrót do szarej rzeczywistości, czyli do pracy. Odwożą nas Nathan i… Max. Tom w ogóle się nie kwapił do bycia naszym szoferem. Kurde, co tu się dzieje? Muszę wyciągnąć wszystko od Jowity. George parkuje na naszej ulicy i całą czwórką wychodzimy z wozu. Sykes oczywiście ciągnie mnie na bok, żeby mnie należycie pożegnać. Nie, żebym nie była zainteresowana, ale strasznie jestem ciekawa, jak zachowa się Jowita w obecności Maxa. Zanim Sykes namiętnie wpija się w moje usta zdążam jeszcze zauważyć, jak George obejmuje Jowitę w pasie i przyciąga ją do siebie.

- Jowiśka, mów mi natychmiast, co się dzieje. – Mówię, gdy chłopaki odjeżdżają.

- W domu, dobrze? Muszę się napić…

- Chyba z byka spadłaś!

- Daj spokój. Masz klucze? – Pyta przyjaciółka, grzebiąc po kieszeniach żakietu, gdy wchodzimy po schodach na górę.

- Czemu, to zawsze ja muszę ich szukać. – Burczę, nurkując w torebce. W ręce wpada mi wszystko, tylko nie to, czego aktualnie szukam.

- Kurwa!

- Co? – Ze zdziwieniem spoglądam na Jowitę, która to w osłupieniu wpatruje się w drzwi wejściowe od naszego mieszkania. Przenoszę tam swój wzrok i zamieram.

- Jezu, Ada… Co to ma znaczyć?! 

Ktoś użył czerwonej farby, żeby na drzwiach od naszego mieszkania napisać jedno, ale jakże wymowne słowo…

SUKA!

xxx

 I jak...?